Showing posts with label MRT. Show all posts
Showing posts with label MRT. Show all posts
Saturday, November 10, 2012
Death by MRT*
Hindi ko mawari kung maaawa ako
Sa mga nagsisiksikang Pilipino--
Babae, bakla, tomboy, lalakeng empleyado
Sa isang tren na tila ginto, Ang mga tao
Ay nag-uunahan na tila fans day ni Vic Sotto.
Hindi ko alam kung ako'y mabubuwisit
Kay Kuyang pawisin at walang awang nang-iipit
Sa aking katawang paslit, gamit ang kanyang puwit
O sa mamang pumupuslit ng kaunting pagdiit
Sa aking dibdib na maliit.
Hindi ko alam kung ako'y matatawa
O mapipikon sa mga kumento ng iba
Na tila masaya
Nagagawa pang bumanat at magpatawa
Kahit tagaktak ang pawis at hindi na makahinga.
Ako ay galit, balisa, at nais magwala
Kung bakit tayo'y pumapayag sa ganitong kalala
Na buhay pasahero--araw-araw nag-aalala
Kung magkakasya at makararating sa opisina
O maiipit at hindi na makalalabas pa
Sa impyernong hawla
Na pinatatakbo ng makalawang at lumang makinarya.
*Isinulat habang ang awtor ay nag-aagaw-buhay sa loob ng MRT
Labels:
judy marie santiago,
MRT,
philippines,
poem,
poetry,
tagalog,
tren,
tula
Friday, December 17, 2010
MRT
Halik ang tanging almusal,
Humihikab ng nakangiti.
Napatingin sa relo ng katabi,
Napalunok, nagising.
Kunot ang noo
Sa nakitang eksena
Mukang pamilyar,
Wala na 'bang katapusan?
Sa simula'y tahimik,
Pagdaka'y nagsusumiksik,
Ngiting kay hirap ipilit,
Pag labas ay gula-gulanit.
Sa Norte, Cubao, Ayala, Edsa,
Bawat araw kailangang tahakin
Bawat umaga'y isang pasakit
Bawat minuto'y walang kapalit.
Naipit na si Manong,
Malaking t'yan ni Ate'y tila harang,
Si Kuyang di makakita, makarinig
Siyang mapalad, siyang payapa.
Nasaktan, di ininda,
Nasaktan muli, pumiyok,
Patuloy na nasasaktan, tinitiis,
Bibig ng isa'y walang mintis.
Umagang kay ganda, almusal mo'y mura
Sikip ng dibdib, hindi makahinga,
Bag mong iniingata'y 'wag nang umasang
Makalalabas pa ng walang mantsa.
Araw-araw, gabi-gabi,
Bakit ganito ang buhay ko?
'Pagkat maikli, laging may hinahabol
Oras, 'di mahihinto, 'di maibabalik.
Pilang hindi nawawala,
Taong hindi nauubos,
Tren na paisa-isa
Oras mo'y tapos.
Humihikab ng nakangiti.
Napatingin sa relo ng katabi,
Napalunok, nagising.
Kunot ang noo
Sa nakitang eksena
Mukang pamilyar,
Wala na 'bang katapusan?
Sa simula'y tahimik,
Pagdaka'y nagsusumiksik,
Ngiting kay hirap ipilit,
Pag labas ay gula-gulanit.
Sa Norte, Cubao, Ayala, Edsa,
Bawat araw kailangang tahakin
Bawat umaga'y isang pasakit
Bawat minuto'y walang kapalit.
Naipit na si Manong,
Malaking t'yan ni Ate'y tila harang,
Si Kuyang di makakita, makarinig
Siyang mapalad, siyang payapa.
Nasaktan, di ininda,
Nasaktan muli, pumiyok,
Patuloy na nasasaktan, tinitiis,
Bibig ng isa'y walang mintis.
Umagang kay ganda, almusal mo'y mura
Sikip ng dibdib, hindi makahinga,
Bag mong iniingata'y 'wag nang umasang
Makalalabas pa ng walang mantsa.
Araw-araw, gabi-gabi,
Bakit ganito ang buhay ko?
'Pagkat maikli, laging may hinahabol
Oras, 'di mahihinto, 'di maibabalik.
Pilang hindi nawawala,
Taong hindi nauubos,
Tren na paisa-isa
Oras mo'y tapos.
Subscribe to:
Posts (Atom)