Dalawang kaluluwang nasasabik
Masilayan ang makasaysayang gabi
Nag-aabang ng isang pangyayaring
Walang kasiguraduhan
Sabi nila'y pagpatak ng ala-una'y
Ay uulan ng mga tala
Papatak mula sa langit
Kung saan sila patungo'y
Hindi ko alam
Marahil sa langit rin.
Nang bumulusok ang isang tala'y
Napatili, napaiktad
"Ayun! Nakita mo yun?" bulalas ko,
"Oo," sagot niya.
Ang kaligayahang nadama
Na nakita niya ang nakita kong
Isang napakaganda't pambihirang bagay
Yun ang pinakamagandang bahagi ng
Aking buhay
Ang masilayan ang pag-ulan ng mga bituin
Habang nasa piling
Ng taong noo'y parte lamang
Ng iyong mga hiling
Sa kahit aling
Bituin.
Isa-isang bumagsak
Hindi na nabilang kung ilan
Pero sa tuwing may daraan
Puso ko'y nagagalak
"Humiling ka," sabi nya.
"Natupad na," bulong ko sa sarili.
Maya-maya pa't matumal na ang pagbagsak
Dinapuan na rin ng antok, ang mga manok
Ay nagsimula nang tumilaok
Paalam na, mga bulalakaw.
Kung saan man kayo napunta,
Dala ninyo ang hiling ng aming mga puso.
Hanggang sa muli nating pagkikita.
Napakaganda ng gabi.
*hango sa tunay na buhay. Geminid meteor shower, December 14, 2012, 1:00AM-1:30AM.
Showing posts with label philippines. Show all posts
Showing posts with label philippines. Show all posts
Friday, December 14, 2012
Saturday, November 10, 2012
Death by MRT*
Hindi ko mawari kung maaawa ako
Sa mga nagsisiksikang Pilipino--
Babae, bakla, tomboy, lalakeng empleyado
Sa isang tren na tila ginto, Ang mga tao
Ay nag-uunahan na tila fans day ni Vic Sotto.
Hindi ko alam kung ako'y mabubuwisit
Kay Kuyang pawisin at walang awang nang-iipit
Sa aking katawang paslit, gamit ang kanyang puwit
O sa mamang pumupuslit ng kaunting pagdiit
Sa aking dibdib na maliit.
Hindi ko alam kung ako'y matatawa
O mapipikon sa mga kumento ng iba
Na tila masaya
Nagagawa pang bumanat at magpatawa
Kahit tagaktak ang pawis at hindi na makahinga.
Ako ay galit, balisa, at nais magwala
Kung bakit tayo'y pumapayag sa ganitong kalala
Na buhay pasahero--araw-araw nag-aalala
Kung magkakasya at makararating sa opisina
O maiipit at hindi na makalalabas pa
Sa impyernong hawla
Na pinatatakbo ng makalawang at lumang makinarya.
*Isinulat habang ang awtor ay nag-aagaw-buhay sa loob ng MRT
Labels:
judy marie santiago,
MRT,
philippines,
poem,
poetry,
tagalog,
tren,
tula
Subscribe to:
Posts (Atom)